Soms is het ok om los te laten...

jules-and-louis-blog-soms-is-het-ok-om-los-te-laten-zee-cabines

Sorry voor de lange radio stilte hier. It’s been a couple of rough months. Maar ik ben erachter gekomen dat het soms ok is om los te laten. Je vervelende gedachten, sommige vriendschappen en ideeën over hoe dingen moeten lopen in je leven. Vooral dat laatste was bij mij van toepassing.

Ik zat helemaal zonder inspiratie de laatste maanden. Mijn hernia was er weer, en ik voelde me blah. De pijn maakte me een vervelend mens, dat besefte ik wel. Ik maakte ruzie thuis, ik was niet te genieten, ik voelde me slecht in mijn vel, totaal niet meer creatief en een loser omdat ik de energie niet kon opbrengen hier mijn gedachten neer te pennen.

Maar mijn hernia heeft me niet alleen miserie gebracht, maar ook inzichten. Ik probeer nu meer te voelen dan in mijn hoofd te zitten. Hoe ik mij tegenwoordig voel over bepaalde mensen en dingen. En zo voel ik dat ik innerlijk toch wel veranderd ben…

De laatste tijd heb ik nogal wat bitsige reacties gehad, omdat ik niet altijd direct antwoordde op berichtjes of mails. Mensen zien je pijn niet, maar snappen ook niet waarom je niet altijd “tot hun dienst” staat door direct terug te antwoorden. We leven nu eenmaal in een snel tijdperk, en een mens moet mee met vernieuwingen, maar ik ben zo’n mens dat nogal ‘contrair’ reageert op al die WhatsApp-toestanden; van mij moeten ze niet direct een antwoord terug verwachten - ik heb nog een leven naast mijn gsm…

Ik veranderde soms ook al eens afspraken, omdat ik me niet goed voelde, of omdat het niet uitkwam. Ik ben nu eenmaal een mama met kinderen, een man en een huishouden. En ja, dan zag ik ook soms oude vrienden of familie met elkaar afspreken op plaatsen waar je vroeger zelf wel eens kwam, maar waar je niet meer woont, en waar je jezelf dan in mist op de foto’s die ze delen op sociale media. En dan doet dat soms wel eens pijn. Onlangs nog een feestje gemist op Tomorrowland, door mijn rug. Was pijnlijk, want ik had er ook graag bij geweest.

Maar al die pijnlijke, kleine “reminders” zijn misschien vervelend, ze vertellen me wel dat ik nu eenmaal niet gemaakt ben voor iedereen en dat niet iedereen me zo leuk vindt. En dat het leven nu eenmaal niet altijd rozengeur en maneschijn is. En dat hoeft ook niet. Vroeger zou ik dat ongelooflijk lastig gevonden hebben, want ik wilde niets liever dan dat mensen me lief en aangenaam zouden vinden. En tot voor kort wilde ik altijd stiekem graag dat alles liep zoals ik het in gedachten had.

En weet je, we kunnen zoveel inspirerende uitspraken lezen als we willen over hoe we dingen moeten loslaten of negeren… Maar toch: dat vergeten en doorgaan met je leven is soms moeilijk. Want kritiek op je persoon, of je niet welkom voelen of beseffen dat je niet zo geliefd bent, doet pijn. Hoe graag ik dus ook die domme uitspraken van de laatste maanden van bepaalde mensen of bepaalde voorvalletjes graag had afgedaan als niet zo belangrijk, was het toch pijnlijk. Misschien is dat ook ok. En normaal. Het zit nu eenmaal in onze aard om belang te hechten aan wat mensen van ons (leven) denken en niemand wil overkomen als onaardig of vervelend. Maar die lastige pijn voelen dat je niet ieders “cup of tea” bent, is misschien wel… part of the healing process.

De harde waarheid is dat niet iedereen ons leuk zal vinden. Sommige wel en sommige niet. Hoe hard we ook mensen proberen te pleasen, iedereen ons leuk doen vinden is gewoon onmogelijk. En pleasen is ook zoiets waar ik mee ben gestopt. Dat heb ik nu wel geleerd met ouder worden. Het is niet alleen tijdsverlies, maar om daar nog je energie in te steken? Het is het niet waard. Je kan nu eenmaal nooit voor iedereen goed doen. Ook maken we daardoor een soort van flauw afkooksel van onszelf dat we niet zijn, en op den duur weten we dan niet meer wie we zijn. (Herkenbaar voor iemand?) En ik besefte dankzij een paar lieve berichtjes met mijn neef afgelopen week dat ik geen slap afkooksel wil zijn van iemand die ik niet wil zijn.

Nu denk ik: tja, ik ben nu eenmaal soms een saaie huismus die er soms van geniet om thuis te kunnen relaxen op mijn eentje. Ik ben wie ik ben, ik probeer rekening te houden met de mensen die ik graag zie, maar ik hoef niet met iedereen rekening te houden.

Het feit dat iemand je leuk vindt of niet, maakt je er niet beter of minder op. Ik heb dat wel beseft. Je moet jezelf graag zien, da’s het allerbelangrijkste. Ik ben 38 ondertussen, maar toch moet ik sommige dingen nog met vallen en opstaan leren. En inzien dat ik zelf dingen moet doen die ik waard vind om te doen, en gewoon mezelf wat meer tijd geven om dingen te doen die ik wel belangrijk vind.

En daar komt dus ook bij kijken dat je beseft dat er een tijd is voor alles en iedereen, ook vriendschappen, en hoe belangrijk het is om die los te laten als ze zijn opgebrand. Want sommige branden inderdaad op. Onze interesses verschillen, wijzelf veranderen, het leven verandert continu. We gaan nu eenmaal nooit in een rustig riviertje onze wegen, meestal komen er ook nog eens stroomversnellingen bij kijken. That’s life. En soms doet dat pijn. Maar dat is ook ok.

Eigenlijk besefte ik met die berichten dat het leven maar op 1 ding neerkomt voor mij - plezier. Dat had ik al een tijdje niet meer gehad, en ik besefte plots hoe dat kwam. Het komt niet altijd van jezelf niet of wel te omringen met diegenen die je niet echt leuk vindt, of dingen die niet goed voor je zijn. Het heeft geen zin om jezelf te blijven vastklampen aan iets dat niet langer meer werkt. Of jezelf vastklampen aan perfectie, en alles zo willen doen dat het altijd er picture perfect uitziet… Hence mijn afwezigheid op Instagram van de laatste maanden bijvoorbeeld. Het werkt bevrijdend om dingen of mensen los te laten. Maar je moet het eerst beseffen, dan voelen, en dan kan je het pas loslaten.

In dat proces zit ik nu, denk ik.

Soms is het dus dik ok om los te laten…