Ik wou dat ik een hondje had

Jules and Louis blog - Cocker Spaniel Lilly - ik wou dat ik een hondje had.png

Ik wou dat ik nu terug een hondje had. Er was altijd een hond in mijn leven. Ik ben dan ook een echt “hondenmens”. Ook al zie ik poezen graag, ik heb gewoon meer met honden. Al van zo lang ik me kan herinneren. Eerst was er Loebas, de hond van mijn ouders. Een rosse Cocker die al zeven jaar bij mijn ouders was, voor ik er was. Hij was mijn partner in crime - ik groeide op met deze stoere jongen en de hele buurt noemde ons Bollie & Billie. Zag je mij, zag je hem en vice versa. Ik deed er vanalles mee: ik ging alleen op stap met Loebas als ik nog een kleuter was (mijn vader was woedend toen), ik liep ‘verloren’ en zag mijn ouders niet meer: ik riep heel hard Loebas en hij kwam me halen…

Zijn vaste plekje was onder een loodzwaar eiken kastje op hoge poten. Dat trok ik op een dag naar me toe om dichterbij te kunnen komen bij Loebas, mijn maatje, maar het hele eiken kastje viel op mij. Gelukkig hield ik er enkel een gebroken neus en een litteken op mijn voorhoofd aan over.

Ik deed alsof Loebas mijn paard was, ik zette wasknijpers op zijn oren en neus, hij was mijn trouwste vriend en nooit beet of gromde hij tegen me. Toen hij stierf, op zijn 17 (!), was ik zo verdrietig. Ik smeekte elke dag om een nieuwe hond, want ik miste het gezelschap van mijn trouwe vriend.

Na twee jaar zonder Loebas waren er plots Lotje en Toby, twee wit-rosse Cockers. Broer en zus. Alle twee bij mijn ouders thuis. Daarna was er Luna en dan nam ik zelf Lilly in ons huis. Door de jaren heen waren er altijd Cocker Spaniëls in mijn leven, al van toen ik opgroeide.

Ik zag bij mijn familie en vriendinnen ook hamsters en konijntjes en poezen, maar dat was toch anders. Honden zijn echt een stuk van het gezin. Ze gaan mee op vakantie, zijn altijd bereid tot een heuse knuffelpartij (dat schept een band), je loopt er talloze kilometers mee door regen en wind (dat schept nog een grotere band), je valt er dikwijls mee in slaap als ze stiekem toch op de zetel zijn gekropen, en ze komen je altijd troosten als je een trouwe vriend nodig hebt.

Alhoewel ik mijn handen vol heb met onze twee kadetjes thuis, mis ik het toch om een hond om me heen te hebben. Ik heb soms een gezonde dosis hondenliefde nodig, en die mis ik. Reden te meer dat ik nu elke hond aai die ik tegenkom op mijn wandelingen tijdens de middag.

Het leukste is om buiten te komen en zichtbaar te kunnen “stoefen” met jouw hond, want hij/zij is de allermooiste en leukste hond in de buurt, haha! En dat er zoveel mensen dan een hondenliefhebber blijken te zijn en zomaar een praatje met je beginnen. Of dat je je hond blij ziet rondhuppelen met zijn staart in de lucht en dat hij helemaal vuil of nat wordt na de wandeling, en dat je daar dan even zeurt, maar hem toch weer helemaal doodknuffelt als hij eens lief naar je kijkt. En dat je hond je helemaal tot aan het toilet volgt en je daar op wacht tot je knuffels geeft. Op sommige momenten vond ik dat zo frustrerend (hallo, privacy?), maar nu mis ik dat allemaal.

Onze woef Lilly was namelijk nogal fan van op je hand te sabbelen. Als je ze ergens streelde of krabbelde, en dat deed deugd en ze lag naast je, nam ze je hand in haar bek en begon ze daar zachtjes op te kauwen/kwijlen. Sabbelen noem ik dat. Ze deed dat héél liefkozend en zachtjes, en het deed nooit pijn. Het was zo schattig. Het was haar manier om te zeggen dat het deugd deed en dan bedankte ze me met wat lief kwijl en gesabbel op mijn hand. ;-)

Mijn man vond het altijd geweldig dat Lilly, vooral dan in haar jongere jaren, nogal een serieuze jachtneus had. Als ze vogels of katten had gezien of geroken, dan moest iedereen aan de kant. Ze kon niet binnen blijven dan. De katten van de buren bleven dan meestal op veilige hoogte of afstand, want enkel als ze een kat had gezien in “haar tuin” bleef ze blaffen.

Als ze wat ouder was en je nam ze dan nog eens mee op wandeltocht, dan ging dat altijd héél traag. Bij Lilly was alles “tomorrow is another day, guys”. Ze hield dan ook niet zo van snelle wandelingen. Slefte soms helemaal achteraan. Madam deed graag alles op haar trage manier. Soms was dat frustrerend, maar nu lach ik er om en ik mis het zelfs, die trage wandelingetjes.

Maar als je het mij vraagt wat het allerleukste is aan een hond, is misschien wel dat je er zoveel liefde van krijgt. Onvoorwaardelijke liefde. Een hond weet niet beter dan dat jij zijn baasje bent en is daarmee helemaal tevreden. Hij kent jou als baas en weet niet beter. Hij geeft zich helemaal aan jou. Reden te meer om alle liefde die je hebt terug te geven. En daar ben ik helemaal klaar voor!

Hebben jullie een hond thuis? Wat voor ras? Of missen jullie ook een hond? En wat vinden jullie vooral het allerleukste aan het hebben van je hond?