De dingen die ik aan mijn kinderen heb geleerd

Jules and Louis blog - de dingen die ik aan mijn kinderen heb geleerd.png

Ik hou van mijn man en mijn twee jongens. En ik had grootse plannen voor onze kinderen. Alle dingen die ik zou leren aan mijn kinderen: zelfvertrouwen, vriendelijkheid, beleefdheid, en een voorliefde voor boeken. Ik werk er nog altijd aan, maar ondertussen heb ik hen ook al andere juweeltjes aangeleerd... Opgepast, lees deze blog post mét veel humor.

Vloeken

Een week geleden waren onze twee jongens aan het spelen in de living. Ze gingen volledig op in hun rollenspel, als de oudste ineens een serieus vloekwoord eruit liet rollen. Ik keek naar mijn kinderen, mijn man keek ernaar en ik wist niet goed of ik een beetje trots of volledig verbouwereerd moest zijn.

Man: euh, wat?

Oudste: wat?

Ik: wat zei je daar?

Oudste terug: wat dan?

Dat woordje had de oudste op school geleerd. Maar er zijn al woorden uitgekomen bij mij die ik mijn kinderen ook al heb horen zeggen. Oeps.

Ik zeg dat vloeken iets voor grote mensen is, en dat kindjes dat nog niet moeten doen. Want zeg nu zelf: vloeken is een ongelooflijke toffe bijkomstigheid die erbij komt en hoort als je een volwassene bent: wijn, geen bedtijd meer, en vloeken.

Ik probeer de lelijke woorden meestal wel voor mezelf te houden, maar je weet nooit als er iemand zijn hoofd tegen de kast stoot of afgekapt wordt in het verkeer. ;-) Op zo’n momenten denkt deze mama vooral niet altijd eerst goed na voor ze iets zegt.

Tja… door mijn slecht gedrag worden ze wél al een beetje getraind op het volwassenheidschap (is dat eigenlijk een woord?). Graag gedaan schatjes. En wanneer ik ze binnenkort dan nog eens een vloekwoord hoor uitkramen, zal ik eens bedenkelijk kijken en op strenge toon zeggen: “jongens, WAAR HEBBEN JULLIE DAT NU WEER GELEERD???!" En dan zullen ze waarschijnlijk zeggen: mama, komaan zeg.

Scheten laten

Toen ik net mijn man ontmoette, vond hij het heel raar dat ik nooit eens gas liet ontsnappen in zijn nabijheid. Ik wist gewoon dat hij daar absoluut nog niet klaar voor was. Ik ook niet trouwens. Maar toen ik me dan toch na zoveel maanden liet gaan, was hij in complete shock. Waarschijnlijk wenste hij dat ik zou stoppen vanaf toen. Wat dacht hij naar wat het zou ruiken: een veld vol bloemetjes?? (Hij stinkt meestal ook)

In mijn familie moesten de geluidjes liefst in de badkamer gelaten worden. Mijn moeder was daar nogal streng in, vooral tijdens het avondeten. Mijn vader iets minder. Meestal luisterden mijn vader en ik nooit naar mijn moeder, haha! Mijn pa kon mij ook altijd opbeuren na een slechte schooldag met zo’n dingen… Ik blijf het nog altijd grappig vinden.

Een tijd geleden stond ik in de winkel en ik dacht er eentje te laten ontsnappen tussen de rayons. Ik voelde dat het een stille ging zijn. Maar meestal zijn die stille… euh, killers.

Yep. Ik had het aan mijn fles.

Ik panikeerde, daarna kwam het verlichtingsmoment.

Ik zei tegen mijn jongste: “maar schat toch, moet je naar ‘t toilet misschien? Het stinkt hier een beetje”.

Ik weet het. Iets dat je zelf doet op je kind steken. Geen trots moment voor mij als moeder. :-)

Tja, hoe zal ik het zeggen? Scheten laten hoort erbij bij ons. En de kids en de man vinden het grappig. Ok ok… ik ook.

Dansen

Ik heb altijd graag gedanst. Ik ben misschien geen professional, maar ik heb een passie voor dansen. Nu gaat het bewegen niet zo vlot als anders met mijn hernia, maar tot voor kort ging ik direct mee staan dansen op mijn liedje in de keuken of de living. Meestal doen onze twee jongens direct mee. Mijn man is dan de “resident DJ”. Eigenlijk zou je het een flash mob kunnen noemen, maar dan ongecoördineerd. ;-)

Mijn jongste zoon is meer de uitzondering hier. Hij geraakt soms zo energiek en opgewonden van het dansen, dat hij soms denkt dat dansen en vechten hetzelfde zijn. Dus valt hij zijn oudste broer aan en begint de oudste te roepen (leuk). Mijn jongste wordt bokser denk ik.

Verontschuldigen

Een moeilijke soms, alhoewel we er wel op staan dat ze elkaar sorry zeggen als ze iets verkeerd hebben gedaan. Ze moeten het leren goedmaken van ons. En ik zag onze jongste laatst uit zichzelf zeggen na weer een vecht-aanval op de oudste: “sorry broer” en hij gaf Jules een dikke knuffel.

Jules and Louis blog - de dingen die ik aan mijn kinderen heb geleerd - my boys.png

Ik voelde me trots. Dat ik het niet hoefde te zeggen en dat hij het uit zichzelf zei.

We zijn alle vier niet perfect, maar jezelf verontschuldigen is wel een mooie gave.

Verder blijven we hier gewoon boeken voorlezen en lezen, en blijven we onze kinderen zeggen dat ze vertrouwen in zichzelf moeten hebben en dat ze slim en lief zijn, maar dansen we ook lekker verder.

Met af en toe een ontsnapping van een windje hier en daar.

Welke twijfelachtige dingen heb jij al geleerd aan je kinderen? ;-)