SELF-LOVE OFWEL JEZELF GRAAG ZIEN

Self-love heeft helemaal niks te maken met selfish zijn, want jezelf graag zien is niet egoïstisch, integendeel.

Jules and Louis Blog - Self-Love - woman at beach.jpg

Eerst en vooral zullen jullie je afvragen waar ik zolang naartoe was gegaan? Ik was niet weg, ben ondertussen (nog) niet verhuisd of het land uitgevlucht, haha. De radiostilte op mijn blog was helemaal niet gepland, maar ik wist niet goed wat ik moest vertellen over wat er allemaal is gebeurd. En of ik er wel over zou bloggen of niet. Na veel nadenken, weinig energie, even ziek te zijn en dan weer moe te zijn van teveel na te denken over alles, bedacht ik dat ik het toch maar zou doen. Bloggen over wat er precies is gebeurd. Be aware: het wordt een lange blog!

Op 13 juni, van maandag op dinsdagnacht, 10 dagen na het lentefeest van Jules, kreeg ik midden in de nacht een angstaanjagend telefoontje. Meestal neem ik nooit mijn gsm mee naar bed, maar deze keer wel. Mijn vader had een bericht ingesproken op mijn voicemail. Mama was midden in de nacht van de trap gevallen en werd dat moment met spoed naar het ziekenhuis overgebracht. Of ik direct kon langskomen.

Midden in de nacht, volle paniek, reed ik een halfuur later na het onheilspellende telefoontje richting mama. Niet wetend of ze nog bij bewustzijn was, of ze überhaupt nog leefde... Mijn vader kon ik niet bereiken. Vol zenuwen belde ik wel 6 keer de afdeling spoed van het AZ Jan Palfijn in Merksem, waar ze naartoe werd gebracht.

Toen ik eenmaal aankwam, kreeg ik een hyperventilatie-aanval. Het kwam er plots allemaal uit. Ik had me tijdens de rit continu kunnen kalmeren door mezelf in te prenten dat het allemaal zou meevallen en dat mama erdoor zou komen. Toen ik haar zag en realiseerde dat ze nog kon praten en dat ze wonder boven wonder ongelooflijk veel geluk had gehad, kon ik terug kalmeren.

Het verdict na een aantal uren en scans later: mama had een zware hersenschudding, er waren enkele tanden kapot door de val en ook de rechterkant van haar lichaam was zwaar gehavend (een dikke buil op de rechterkant van haar hoofd toonde maar wat voor een ongelooflijke doodsmak ze moet hebben gemaakt). De linkerpols was volledig gebroken en moest diezelfde dag nog geopereerd worden, terwijl ze al overgevend op de operatietafel lag. Ik weet niet of ik al ooit zoveel stress heb gevoeld als toen.

Het echte werk begon pas als ik terug thuis in mijn ouderlijke huis was en mijn vader moest helpen die ook al een hele lange tijd sukkelt met zijn rug. Toen pas besefte ik wat er nog allemaal moest gebeuren en hoe ik dat in godsnaam ging aanpakken. Want ik zou er niet elke dag kunnen zijn en ik had ook nog mijn huishouden, man en kinderen in Brugge, eventjes 125 km verderop.

Ik heb geprobeerd alles te doen wat ik kon om mijn ouders te helpen. Ik bestelde een traiteur die hen maaltijden aan huis bezorgde, regelde thuiszorghulp om kleine huishoudelijke taken te doen, ik deed alvast boodschappen voor de eerste dagen, haalde genoeg geld af, maakte afspraken met tandarts, neuroloog, dokters, enz. Ik wist soms niet waar mijn hoofd stond. 

Pas nadat ik terug thuis was na een dikke week zorgen voor mijn ouders en nog af en toe wat over en weer rijden, voelde ik me heel slecht. Moe en vaak naar adem happend. Omdat ik nog niet zolang geleden een burnout heb gehad, sta ik geregeld stil hoe ik me voel binnenin. En mijn lichaam sprak al boekdelen: moe, ademnood, prikkelbaar... Ik heb op tijd stop gezegd, en nog een weekje thuis gevraagd aan mijn dokter die me dat zonder problemen gaf. Zo kon ik nog even bij mijn kinderen zijn én op enkele dagen even zonder stress om werk of kindjes of huishouden thuis naar mama en papa gaan om verdere zaken in orde te brengen.

Vroeger zou ik gedacht hebben dat zoiets écht egoïstisch was. Een week voor jezelf vragen. Nu realiseer ik me dat als je niet goed genoeg voor jezelf zorgt, dat je dan ook niet goed voor iemand anders kan zorgen. En dat het volstrekt normaal is om eventjes stop te zeggen en even tijd voor jezelf te nemen. Ik kon pas terug opgelucht ademen en alles écht loslaten als ik hoorde dat mama opnieuw zonder wandelstok rondwandelde in huis. Ik kon het zelfs horen aan haar stem toen ze beter werd. Zo goed is onze band...

Nu weet ik dat het goed was van mezelf om even time-out te nemen. Want wie wil er nu een cranky, humeurig en vervelende zeur als moeder en vrouw thuis hebben rondlopen? Niemand, toch? Wat ben ik nu blij met mijn burnout van vorig jaar. Ik heb er tenslotte iets heel belangrijks uit geleerd. Jezelf eens op de eerste plaats zetten geeft je energie en daardoor kan je weer opnieuw meer aan. Altijd maar blijven doorgaan en niet uitrusten of niet aan jezelf denken door eens vroeg te gaan slapen of gewoon iets voor jezelf te doen (lekker een boek lezen bijvoorbeeld) maakt het alleen maar moeilijker om met een stresserende situatie om te gaan.

Ik ben dus heel blij dat ik na een jaar nog steeds de tijd uittrek om eens even te luisteren naar mezelf. Naar dat stemmetje diep vanbinnen. Leuke, lieve dingen voor jezelf doen is zo belangrijk. Als er nog maar iets niet goed voelt, ben ik al veel sneller geneigd om stop te zeggen. Ik zeg nu ook veel vaker dat ik ook iets voor mezelf wil doen, dan dat ik vroeger zei. Ik besef nu gewoon dat dat gewoon nodig is. En ook: de juiste balans vinden natuurlijk tussen stress-momenten en weten wanneer het té veel wordt.

De stress wordt er daardoor misschien niet minder op en de situatie verandert er helemaal niet door, maar door een tijdelijke break te nemen of een moment voor mezelf kan ik er beter tegenaan en dat is wat telt. Je kan niet blijven gieten uit een leeg vat hé? Door het zelf te ondervinden en het te voelen weet ik nu ondertussen dat self-love gewoon broodnodig is. Ik zou het vroeger nooit gezegd hebben, maar nu durf ik te zeggen dat ik mezelf té graag zie om mezelf weer te verwaarlozen of op de tweede of derde plaats te zetten. Jezelf graag zien, dat is waar we allemaal naartoe moeten gaan.

En jullie? Nemen jullie op tijd en stond een pauze in jullie drukke leven? Hoe voelen jullie je daarbij als jullie even wat me-time nemen?