Back to blogging

Jules and Louis Blog - back to blogging - eucalyptus en kaars

Ik heb de afgelopen maanden vaak naar mijn laptop scherm zitten staren. Niet wetende waar ik moest beginnen, maar toch genoeg te zeggen hebben en dan weer net niet genoeg om weer te starten met bloggen na een langere afwezigheid. Is that even possible?

Maar om even bij te kletsen zodat iedereen up-to-date is: ik was zo druk bezig tijdens deze vakantie en ook met mijn andere reisblog Bikinis & Sunglasses up-to-date te houden, te genieten van de lang naar uitgekeken vakantie in Florida en nadien van leuke zomerse momenten met mijn gezin, dat ik het creatief niet kon opbrengen om achter mijn laptop te kruipen en te bloggen. 

Dus nam ik een pauze.

De afgelopen maanden kon ik ook alleen maar denken "wil ik eigenlijk nog wel verder bloggen?. In een wereld waar iedereen plots blogt tegenwoordig, waar anderen beter en meer dingen te vertellen hebben. Pas ik daar nog wel in? Ben ik niet te oud geworden? Heb ik daar nog iets aan toe te voegen? Heb ik eigenlijk nog wel iets te vertellen? Ben ik nog wel goed genoeg erin? 

Door even een stap terug te doen en na te denken wat ik wilde, voelde ik wel een soort van "relief rush". Om eventjes nee te zeggen tegen het bloggen en alles wat daarbij komt kijken, kreeg ik weer eventjes vrije tijd over om te spenderen aan dingen die ik ook graag deed. Op mijn gemakje magazines lezen, regelmatiger op tijd in mijn bed kruipen, eens een cocktail maken, ijsjes eten met de kindjes, wandelen, spelen, Netflix bingen (haha) en boeken lezen. Want ja, die dingen hadden wel eens wat meer aandacht nodig. Mijn gezin sowieso. Het leven van alledag kan al druk genoeg zijn, en op den duur kan je wel eens je focus verliezen. Niet dat ik mijn focus terugkreeg, maar ik vond wel meer inzicht.

Inzicht in het taalprobleem/dilemma ook. Ik schreef alles in het Engels hier, maar kreeg vaker dan niet te horen wanneer ik ook eens in het Nederlands zou schrijven. Ik heb daar zeer lang over moeten nadenken en telkens twijfelde ik. Vorige week hakte ik eindelijk die knoop door. Ik ging in het Nederlands verder. Ik was het beu dat eeuwige getwijfel. Ik dacht: 't is leuker voor de mensen hier die niet zo goed zijn in het Engels en misschien wel een interessantere kans voor merken en bedrijven die hier gelegen zijn, en graag met me willen samenwerken, maar dit niet wilden doen omdat ik niet in mijn moedertaal blogde... Man man, ik kan toch lang nadenken over dingen hoor (heeft iemand daar ook zoveel last van?)!

In de tijd dat er hier radiostilte was, heb ik het bloggen eerlijk gezegd niet gemist. Mijn hoofd stond er ook niet naar. Alles leek meer handelbaar. Het leek gemakkelijker. Ik dacht dat ik door even te stoppen met bloggen mijn hoofd er wel naar zou staan nadien, en dat mijn "probleem" van weinig tijd wel zou opgelost geraken.

Uiteindelijk vulde ik de "vrije tijd" die ik verkreeg van even niet te bloggen toch wel weer vol met afspraken en leuke dingen doen en zo creëerde ik eigenlijk minder vrije tijd dan ik daarvoor al had. 

Op een avond zat ik te huilen en zat ik weer te zeuren tegen Bart dat ik nooit geen tijd had voor de blog, en dat me dat zo frustreerde. En dat ik niet snapte waarom ik géén tijd had. Maar dan snapte ik het. Ik was het probleem zelf. Niet mijn blog, niet het taalprobleem, niet dat ik véél of weinig te zeggen had of er misschien te oud voor was geworden. Nee. Ik was het probleem.

Tuurlijk, ik heb altijd goed geweten dat ik géén krak ben in balans. Ik ben ofwel iemand die volle kracht vooruit kan gaan, of basically dood-voor-de-wereld-diep-weggezonken-in-mijn-bed. Dus die manier van leven is niet alleen mijn nadeel, maar ook mijn kracht. Dus tijdens van die actie-momenten krijg ik altijd wel veel gedaan, maar er zijn ook momenten die ik mezelf moet gunnen om even een stapje achteruit te doen van al het multitasken en het gejongleer. 

Ik had eerlijk gezegd al zo vaak nagedacht over mijn blog, maar nooit iets op papier gezet. Nooit eens een keer deftig nagedacht waar ik voor sta. Ik wist wél ongeveer waar naartoe, maar zoals ze zeggen: dromen en wensen blijven dat als je ze niet plant. En dat is waar ik mee bezig ben geweest. Meer plannen, iets meer bezig zijn met time management - niet alleen hier, maar ook thuis. Ik ben altijd goed geweest in iets last minute en een maaltijd last-minute in elkaar flansen, maar eigenlijk ben ik niet zo goed om iets op voorhand te plannen. Ik hield wel altijd van dat onverwachte, maar in het leven komt dat niet altijd zo goed van pas, dus time-management...  Dat is iets wat ik nog altijd moet leren. 

En toen kwam ik deze quote tegen: “The very thing that makes you YOU, that makes you great is also the thing that left unchecked will ruin you.” Een echt Oprah Winfrey-aha-momentje had ik toen. Toen besefte ik eigenlijk pas écht dat niet bloggen of de blog zelf het probleem was, dat ik het was én wat ik eigenlijk miste... Ik miste om creatief bezig te zijn. Ik wilde meer dingen doen, creëren, mooie foto's maken voor de blog en die tonen en delen op de blog. En dat was waar ik niet genoeg tijd voor nam.

Ik voel dat ik als mama, vrouw, vriendin, dochter en werknemer altijd bezig ben met vanalles en nog wat, en veel minder met waarom ik begon met bloggen en het bloggen zelf en wat ik er zo leuk aan vond. Om mijn creatief ei kwijt te kunnen, om te creëren, te delen, en hopelijk ook andere mensen te inspireren.

Dus... zal ik vanaf nu elke dag bloggen... waarschijnlijk niet. En zal ik het ooit helemaal snappen, dat in balans zijn met alles? Misschien. Maar plan ik tegenwoordig al wat beter? Ja. Ik plan mijn maaltijden tegenwoordig. Ik schrijf meer op in de agenda, van zodra ik iets moet doen (vroeger zei ik wel jaja, maar schreef ik het niet op en vergat ik het). Ik gooide al een heleboel kleding en brol buiten, dingen die volgens mij ook altijd en overal in de weg lagen in huis en ik ze bijhield omdat ik niet wist wat ik ermee moest... Dus dat volgens mij helpt ook om meer duidelijkheid en inzicht te krijgen. En af en toe maak ik fouten. Maar hoera voor baby stapjes hé! Ik ben sowieso blij dat ik terug ben hier mensen! Hopelijk jullie ook?

Liefs, Inge