9 TIPS OM JEZELF GRAAG TE ZIEN

Jules and Louis - blog - 9 tips over self-love

Jezelf graag zien. Self-love. Iets waar er tegenwoordig veel en dikwijls over gedebatteerd en geschreven wordt. Het was iets dat ik zelf terug moest leren, want ik zag mezelf lang niet graag. Dus vond ik het ook niet nodig om af en toe eens wat tijd voor mezelf te nemen. Maar op den duur bots je tegen die spreekwoordelijke muur, en zegt je lichaam zelf 'stop'.

Mijn verhaal

Begin 2016: ik voelde me al een langere tijd niet zo goed in mijn vel, maar ik negeerde de signalen. Hyperventileren, slecht slapen, elke nacht wakker worden en dan niet meer kunnen slapen, voor het minste uitvliegen tegen iedereen, slechtgezind rondlopen, vaker dan normaal ziek vallen, me vaak futloos voelen en bijna constant moe zijn... Ik dacht dat het lag aan het druk bezig zijn met de blog en de freelance copywriting opdrachten, de kinderen, het huishouden en het werk dat me niet écht happy maakte. Toen ik later dat jaar na onze 10 jarige huwelijksverjaardag weeral maar eens last had gekregen van een koortslip, die bijna aan en af opkwamen om de 3 weken, en ik écht om de 2 à 3 weken altijd een beginnende verkoudheid kreeg maar nooit écht helemaal doorkwam, begon ik dat abnormaal te vinden. Tijd voor een doktersbezoek. Ik liet m'n bloed nemen en kreeg een weekje vrijaf, om te rusten.

In die week sliep ik vaak. Ik weende ook vaak om, toen voor mij nog, onverklaarbare redenen. Na die week ging ik terug naar mijn huisarts. Er was niks mis met me, ik had geen vitaminetekort. Alles was ok, of niet? Want mijn dokter vroeg me de ongelooflijk simpele vraag: "voel je je nog wel gelukkig, Inge?". Hij sloeg de nagel op de kop. Het verdriet kwam er toen in horten en stoten uit. Ik schrok om wat ik mezelf hoorde zeggen, maar het was wel zo... Ik was ongelukkig en mijn lichaam had het al véél eerder willen vertellen, maar ik luisterde er niet naar. Ik jankte misschien een volledig uur vol bij de dokter, en hij gaf me een maand ziekteverlof (wat uiteindelijk resulteerde in bijna 5 maanden thuis). Ik zat in een dip, en ik ging eruit komen zonder medicijnen, maar met hulp van een psycholoog en een job coach.

En in het begin wil je het niet zien. 'Ik heb geen depressie of dipje', ik kan best gaan werken. Maar eigenlijk wilde mijn lichaam dat ik eens naar mijn problemen keek. Ik had al jaren last gehad van heimwee naar de plaats waar ik was opgegroeid, maar werkte er nooit aan waardoor ik alles op den duur negatief bekeek. Ik nam bijna alles op mij thuis waardoor ik me dus ook verplichtte om me zorgen te maken over alles. Ik maakte me druk in hoe mijn schoonmoeder me in het verleden had behandeld en soms nog deed, ik was ongelukkig over de keuzes die ik had gemaakt in mijn leven en ik deed er eigenlijk niks aan, behalve dan klagen, zenuwachtig rondlopen en mokken. Als ik iets wilde veranderen, moest ik dat een plaats geven én moest ik er dringend over praten.

Ik kan je verzekeren: als je verplicht thuis wordt gezet, voelt dat zo dubbelzinnig aan. Ik voelde me schuldig tegenover mijn collega's, want ik was niet écht ziek. Wat zouden de andere mensen denken van mij? Zeggen? En toch deed het me stiekem ook heel veel deugd: ik kon eindelijk rust vinden na een tijdje thuis te zitten. Ik volgde mijn dokter zijn raad flink op: doe de dingen die je als kind vroeger graag deed, beweeg, rust, slaap en praat, en eet gezond. En dat probeerde ik terug te doen.

Ik nam een psychologe en een job coach, praatte en huilde en rustte. Op een dag liet ik mijn verdriet een keertje zien aan de schoolpoort, er zat me iets dwars en ik weet niet waarom, maar ik kon het verdriet niet meer wegsteken. Eerst schaamde ik me voor die emotionele opwelling, want verschillende mama's hadden me zien huilen, maar dat heeft me uiteindelijk wel meer vriendinnen opgeleverd die volledig snapten in welk schuitje ik zat. Ik dacht altijd dat ik de enige was met mijn zorgen, verdriet en frustraties, maar er waren nog zoveel meer gelijkgestemde zielen. Dat deed me deugd. Ik werd beetje bij beetje uit de eenzaamheid getrokken, net door die stomme emo-uitbarsting aan de school... 

Beetje bij beetje, stap voor stap

Met natuurlijke hulpmiddeltjes zoals valeriaan en magnesium kon ik ook 's nachts weer meer rust vinden, en na een dikke 2 maanden begon ik terug door te slapen. Wat een verschil, ik voelde me niet meer dat wrak...

Uiteindelijk leerde ik opnieuw mensen kennen, nam danslessen, deed oefeningen voor mijn ademhaling, begon terug te tekenen, te schilderen met waterverf en ik bloeide stilletjes terug open. Het heeft lang geduurd, maar een burn-out is niks om je over te schamen. Je kan er uit geraken, als je er over durft te praten en je tijd voor jezelf wil nemen om te weten te komen wie je bent en wat belangrijk is voor je. Maar er moet eerst een mindshift gebeuren. Ik snap nu pas, achteraf bekeken, hoe negatief ik tegenover alles stond. Door een samenloop van omstandigheden kon ik op den duur alleen nog maar negatief zijn, terwijl alles staat of valt met een open, positieve ingesteldheid... Als je je dag vrolijk begint, kan de rest niet meer stuk, wel?

En wat belangrijker was: ik leerde mezelf terug vinden, hoe ik ben, waar ik in geloof, waar ik voor sta, want al die dingen was ik een beetje kwijtgespeeld. Ja, ik was een mama en vrouw van, maar wie was Inge nu eigenlijk? Dat moest ik terug "leren"... De psychologe gaf me opdrachten zoals elke dag 3 dingen opschrijven die goed waren verlopen, of waar ik fier of blij om was, én daarna mocht ik dat vertalen naar dingen waar ik dankbaar om was. Geloof het of niet, maar dat verplicht opschrijven hééft me effectief geholpen om ook weer positief te denken. Raar maar waar.

°edit september 2018: ik kreeg in 2017 uiteindelijk ook een nieuwe jobinhoud aangeboden, waarbij ik iets meer creatiever en vrijer te werk mocht gaan en me met de communicatie mocht bezighouden van de dienst, met nieuwe collega's en een nieuwe omgeving. Dat deed me blijkbaar ook zichtbaar deugd, waardoor ik me niet meer zo "opgesloten" voelde...

Self-love en mijn tips

Ik leerde dus om terug van mezelf te houden, mezelf graag te zien. Self-love. Door mezelf tijd te gunnen. Die tijd te nemen, om mezelf terug te leren kennen, want dat had ik nodig. Ik ben blij dat ik niet zo lang thuis hoefde te zitten; mijn lichaam heeft op tijd aan de alarmbel getrokken... Ik ben helemaal geen coach, noch een psycholoog, maar ik weet dat de tips die ik kreeg, me ongelooflijk hebben geholpen. Dus zet ik ze graag eens op een rijtje voor al de mensen die misschien ook wel door hetzelfde gaan:

  1. Luister naar je eigen lichaam. Het wil je meestal iets vertellen. Luister dus naar dat stemmetje of buikgevoel als je denkt dat je té vaak verkouden of té vaak ziek wordt. Een gezonde geest in een gezond lichaam is nog altijd van toepassing.  Er is altijd een achterliggende oorzaak die je op dat moment nog niet ziet (of wil zien), en dankzij ons vernuftige lichaam krijg je genoeg signalen die je zeggen wanneer je tijd voor jezelf moet nemen, of een stapje achteruit moet doen.
  2. Praat met iemand als het je teveel wordt. 
  3. Vraag hulp als het écht niet gaat, en wees er niet verlegen om. Het toont absoluut niet dat je zwak bent, integendeel zelfs.
  4. Probeer rust te nemen en slaap voldoende! Laten we eerlijk wezen: wat zijn nu enkele weken of maanden in een jaar of een mensenleven? Het is belangrijk voor je zelf om die tijd te nemen voor jezelf, want net zoals we elke keer weer te horen krijgen als we met het vliegtuig op reis vertrekken: eerst jezelf redden, dan pas je kind of passagier naast je... Dat hoort ook zo in het echte leven: je kan niet goed voor een ander zorgen als je eigen theekopje zelf overloopt.
  5. Leer jezelf kennen en wat je echt graag doet. Wie je bent en waar je van houdt is de sleutel tot inzicht in alle andere dingen in je leven.
  6. Doe iets voor jezelf, gewoon omdat het mag en kan. Doe iets dat je altijd al graag deed (als kind) maar dat je vergat te doen tijdens de "hustle & bustle" van ons drukbezette leventje.
  7. Vergeet niet dat niemand perfect is. Laat het los, die perfectie. Niemand bereikt het. Jij ook niet.
  8. Probeer dankbaar te zijn. Schrijf op waar je dankbaar om bent, voor een maand lang, elke dag. Het zal je alles en vooral de kleine dingen meer doen appreciëren. En je laat zo hoge verwachtingen (over jezelf of anderen) los.
  9. Last but not least: stop met jezelf te vergelijken met anderen. Het is ongelukkig makend. En het zal je ook nooit vrolijker maken. Dus laat het los! Jij bent jij, en dat is op zich al uniek, want zoals jij loopt er geen tweede versie van rond op deze aardbol.

Hopelijk helpt deze persoonlijke post jou ook op een bepaalde manier, als je ook door een hele vervelende periode gaat momenteel. Ik vond het ongelooflijk moeilijk te praten over hoe ik me voelde en om er openlijk over te schrijven hier op mijn blog, maar misschien helpt het iemand anders die meeleest. Dus daarom... zorg goed voor jullie zelf!

Inge xxx

Photography credits: Love & Light Photography